Տաղեր

Աւա~ղ, անկայ օտար յերկիր ամայի,
Ֆալարք այրտի վաթանմտան մանի,
Գիշեր ցերեկ կամ ես խեղճերերմանի,
Թապիպմ եօք գեալու գեօրայ եարամի:

Նստեալ եմ ես յաւերակի որպէս բուի,
Գէճա գիւնտուզ ղլարամ ահինան վայի,
Եկեալ անցաւ ումրս որպէս հովանի,
Գէտչի դիւնում գերի դօնմազ պիր դահի:

Դժուարութեան ցաւն է պատեր զիս կարի,
Ճամի ջաւսաթմ ալուպտուր աղրի,
Ահա եղեւ, եղբայր, մէկ բոլոր տարի,
Կօնկուլ աղլար գեազար պիւլմազ ղարարի:

Րախճութիւն յինէն գնացէր ցանկալի,
Ղանայ դեօնտի ախտքճայ չէշմըմ եաշի,
Ցաւս հերիք չէ, ղարիպութիւնս աւելի,
Ղիւրպաթլիքտէ չաքարամ պու պելայի:

Էրերալով շրջիմ ես ողորմելի,
Գեօրնմէիր գեօզմայ դունեանն մալի,
Սիրտս է դարձեր խոց, աչերս` արտասւալի,
Կեօնիւլ աղլար, գեազար պուլմազ ղարարի:

Անկեալ եմ ղարիպութիւն ես անկար,
Ղամ կալուր ղամտան զիադայ մուքարար,
Այս նեղութիւնս է պաշարեր զիս անճար,
Յարտումչի օլսան պիզայ փարվարդար:

Սէֆիլ Արծկեցի Անդրէաս յիմար,
Ղամըն չօքտուր սանն արթխ դէրտն վար,
Միթէ աստուծոյ լինիցի քեզ ճար,
Ղարիպի հախ սախլասն տայիմ վար ղարար: