Տաղ ղարիպի

Մանուկն իր ընկերօքն օր մի նստել կայր,
Ուրախ եւ մուրատով անուշ զրուց տար,
Եղեւ յանկարծակի արտասուէր եւ լայր,
Թէ` Յիշեցի զծնողքն իմ` զհայր եւ զմայր:

Ի սրտին մորմոքէր, աղեօքն գալար,
Հառաչէր խիստ ողորմ զօրն անդադար,
Ասէր թէ` Զ՞ինչ հոս կայ` սար ու ձոր ու քար,
Ոսկի դառնայ ինձի` ղարիպ եմ ու օտար:

Ղարիպն թէ լինի շատ քաղաքաց տէր,
Որ իսկի մեծութիւն առ նա պակաս չէր,
Յերակ սիրտն է ի վախ, թէ` Ես եմ անտէր,
Չունիմ աստ բարեկամ, ոչ կատարեալ սէր:

Հոգին խիստ փափաքի ու սիրտն ի կամ է,
Աղքատ շրջի յերկիրն` սրտին յօժար է,
Փոխան շաքրին` լեղի, զահր կլանէ,
Շաքար իր համարի, անուշ թուել է:

Ղարիպն, որ յօտար աշխարհ եկեալ է,
Հողն այլ չընդունի ոչ, սազգար դարձեալ է,
Թէ գիտութեամբ խելօք Սողովմոն լեալ է,
Մարդկաց յիմար թուի, խումար, անխել է:

Ղարիպն թէ լինի հարուստ եւ փարթամ,
Աշխարհի պիտոյիւք խիստ լի ու թամամ,
Յերակ հոգօք մաշի շատ ղուսայ ու ղամ,
Որ չգայ մահն ու գերէ, ու յիմ տեղն չէրթամ:

Եւ թէ յանկարծակի ցաւք իւր հասանի,
Կամ մահու նշանակ առ ինք գուշակի,
Ածէ զաչերն ողորմ ծածուկ ու յայտնի,
Խնդրէ իւր հայր ու մայր, եղբայր սիրելի:

Մարմինն, որ իւր հողոյն է ծնունդ առել,
Փափաք է ու ծարաւ` զմայրն խնդրել,
Եւ թէ մահն գերէ ու ի հող դարձել,
Օտար ծնունդն օտար երկիր զնդանել:

Հոս կամ կարօտ, ծարաւ ու սիրտս է պասքել,
Փափաքիմ զիմ ծնօղքն, ուզեմ տեսանել,
Ահա եղեւ մեզ ժամ` աստից ելանել,
Որպէս կամիք խորհել ու թատպիր առնել: