Քաոսը

Հեղինակ

Բաժին

Թեմա
ԱՐԵՒԵԼՔ 
       Սկիւտարի ծովահայեաց կէտերէն 
Մէկուն վրայ խորասուզուած տխրօրէ՛ն, 
Քաղցըր թոյնի մը պէս կ’ըմպեմ արեւուն 
Խենթեցընող վերջին ցոլքե՛րը անհուն։ 
       Ուղի՛ղ դէմըս, բլուրին վրայ, քայլ մ’անդին , 
Էշ մը ծերուկ, թողած ծի՛լը մարմանդին , 
Կոշկոռած վի՛զը կ’երկարէ գալարո՜ւն 
Մարմարայի իրիկնանո՛յշ բոցերուն…։ 
       Կը նայիմ նուրբ ստուերներու գեղեցիկ , 
Վոսփորին վրայ բիւր կայմերու սլացիկ , 
Հեռուի հրաշէկ երկինքներուն բոցահալ. 
Կը նայիմ ինձ, ու կը նայիմ իրեն ալ…։ 
       Այդ է՛շը որ կեանքը կ’ըմպէ հոն հըլո՜ւ , 
Որ կը լռէ, բայց շատ վարժ էր զռալո՜ւ 
—Ի՜նչ շնորհապարտ եմ ես իրեն այս մասին , — 
Որուն համար փիլիսոփայ ալ ըսին…։ 
       Այդ է՜շը, այդ ծռմռած ճի՛տը համեստ , 
Մտրակուելէ թուլցած այդ մորթն հաստաբեստ , 
Դերասանի այդ կեցուածքը բլրին վրայ , 
Ինքնասուզուա՜ծ պոչն որ հազի՜ւ կ’երերայ…։ 
       Այդ է՛շն ահա, այդ պարզ որդին բնութեան , 
Հորիզոնուա՜ծ, շրջանակուած յաւիտեա՜ն , 
Անվե՛րջ, անհո՛ւն վերջալոյսով մը միայն, 
       —Արեւելքի պատմութիւնն է լռելեայն…։ 
       [1909]