Աղցմիք

Է. Ո՛Չ ՀԱՆԻՑ ԱՐՏԱՔՍ

Ի բուրաստան ծաղկոցիս իջեալ,

Ինձ հանդէպ գայ տիկին զուարթերես,

Բայց թխաթոյր զանձամբ ինչ արկեալ

Լօդիկ ազնիւ, տխուր յոյժ ի տես:

«Ողջո՜ւյն քեզ, քո՛յր, տիրաւա՛նդ ողջույն» …

Այլ նա առ այս. — Եւ, ո՞ իցես դու:

«Յոյր ի դրախտին երգի վարդենւոյն՝

Սոխակին ցանգ մեղեդի աղու» …

Նա դարձեալ, թէ — Ո՛չ գիտեմ զքեզ:

«Ո՛չ զսիրոյ քաջ զերգի՞չ վսեմ»:

— Չիմանամ իսկ, այր դու, զոր ասես:

«Եւ ո՛չ ժմտիս — այո՛, տեսանեմ» …

Յական քթթել նմա վակժոյժ լեալ՝

Բուռն հարկանեմ զխրոխտ բրգանց …

Եւ ի համբոյր վառ վարդիցն եկեալ.

Այլ նա խուսել ճգնի յիմ ձեռաց,

Եւ ընդվզեալ ամբառնայ զձայն,

Եւ ի դարպաս ձգտեալ պարտիզիս՝

Բայց տուժեցա՛ւ … զի իմ առժամայն

Ցից ընդ ներքին վարեալ ծամելիս …

Զարթուցեալ ի քնոյ

Հրեշտակն զգայ զպատրանս

Ի տակաւ հոսելոյ,