Անտիպներ

Հեղինակ

Բաժին

Թեմա
ՎՏԱԿԸ 
       Անո՜ւշ քերթող, իմըս քերթող , 
Ինչո՞ւ այս երգըդ պաղատող 
Ես հրճուելով 
Ժո՜ւռ գալ կ’ուզեմ, ա՜հ, թո՜ղ, ետ թո՜ղ , 
Քնքուշ քերթող, իմը՛ս քերթող։ 
       Թող իմ ջուրերըս անդադրում 
Վազե՜ն , վազե՜ն։ Մի՛ մի տրտում 
Հառաչներով 
Եւ երգերով խրոխտագին 
Մի վրդովիր անոնց հոգին։ 
       Ես դաշտերուն հիւրն եմ սիրուն , 
Բիւրեղ ծնունդ եմ հեռուներուն. 
Գլգլալով 
Գարնան շունչին տակ օրօրուն 
Կը վազեմ միշտ հեռո՜ւն , հեռո՜ւն։ 
       Ի՜նչ փոյթ ինծի թէ հեռակայ 
Լեռնէն անտես մեծ ծովը կայ։ 
Ես ցնծամո՜լ 
Կ’երթամ Մահուն դէպի առաջ. 
Ես երգ ունիմ — ոչ թէ հառաչ։ 
       Կեանքը կ’երգեմ ծաղիկ ու սէր։ 
Քերթո՜ղ, քերթո՜ղ, բայց մի՛ ըսեր 
Արտասուելով 
Մահն հոն է,  ……   մ’ապրին… 
—Ես սիրահարն եմ մարմարին…։ 
       Այսպէս ըսաւ վտակն անուշ։ 
Ու մինչ քերթողը կ’երազէր 
Արտասուելով , 
Վտակն անփոյթ, ցնծո՜ւն, քնքո՜ւշ , 
Դէպի իր մահը կը վազէր…։