Անտիպներ

Հեղինակ

Բաժին

Թեմա
ՔԵՐԹՈՂԻ ՄԱՀԸ 
       Արշալոյսէն, արշալոյսէն դեռ կանուխ , 
Կոխոտելով ոտքի տակ վարդ, անանուխ , 
Ճամբայ ինկայ արշալոյսէն դեռ կանուխ…։ 
       Չէին շարժեր իսկ ծաղիկները դալար , 
Կարծես իրենց մէջ Աստուած քուն ըլլար։ 
Լոկ թուփին տակ անքուն գետակը կու լար…։ 
       Ու գետակին փրփուրներուն մէջ բողբոջ 
Կը քշուէր վա՜ր, վա՜ր սէզերուն տակ դողդոջ , 
Տժգոյն պարման մը, դեռ ժպտո՜ւն, կարծես ո՜ղջ 
       Ձեռքին շուշա՜ն մը կը տանէր մուսային. 
Ու ետեւէն բի՜ւր ծաղիկներ կուսային 
«Երթա՜ս, երթա՜ս, երթա՜ս բարով », — կ’ըսէին…։ 
       Բաբէ՜, ճանչցա՜յ… Վտակին մէջ ջրասոյզ 
Իմ շուքն էր… Խոյս տալ ուզեցի հոգեյոյզ , 
Բայց չի կրցայ… Մարդ ինքնիրմէն չի տար խոյս…։ 
       Այդ մահն իմ մէջս է. այդ պարմանը ե՜ս եմ. 
Փակեր եմ աչս արշալոյսի դէմ վըսեմ՝ 
Զի գիտեմ՝ քիչ վերջ արդէն մութն է նըսեմ…։ 
       Ծլցուցած ծի՜լ ծաղիկներս դե՜ռ չի խամրած , 
Գե՜տ֊արցունքիս մէջ երգերէս օրօրուա՜ծ 
Կ’երթամ նետուիլ դէպի մեծ ծով, դէպ Աստուած…։ 
       7 Մարտ 1911