Անտիպներ

Հեղինակ

Բաժին

Թեմա
ՁՕՆ 
       Վա՜խ, աստուածներն զգետնեցին , մեռցուցին. 
Արեւելքի ոսկեշաւիղ լոյս բացին 
Ո՛չ մէկ կուսան։ Մեռաւ մուսան երկնածին։ 
       Անտառներու մէջ նայադները մեռան։ 
Ողիմպոսին վրայ Նիւթն հիմնեց իր վրան , 
Իտէալին այլեւս ո՛չ խունկ, ո՛չ խորան։ 
       Ես ո՜ւշ ծնած թրուպատուր ոգածի՜ն 
Փնտռեցի հետքը սէրերու աստուածին 
Ամէնուրեք «Յիմա՛ր, ի մահ » պոռացին…։ 
       «—Բարձրացիր վե՛ր, բարձրացիր վե՛ր, բարձրացիր , 
Կու լայ հոգիս խաւարին մէջ մտացիր , 
Բարձրացիր դէպ ի երկինքնե՛րը անծիր…»։ 
       Ես բարձրացայ զանգակատան մէջ հըլո՜ւ , 
Մեռնող վերջին արեւուն դէմ երգելո՜ւ 
Իմ վերջին երգը Իտէալին ալէլու…։ 
       Ու խուլերու աշխարհին մէջ, հեգնօրէ՜ն , 
Ես կախեցի հոգիս զանգին մեծ լեզուէն , 
Ու այլանդակ ճիչեր լացի ես վերէն…։ 
       Դուն լսեցիր հառաչըս սուրբ զանգակէն , 
Դուն խաւարտչի աստուածուհիդ սիրակէ՜զ , 
Սիրեցի՜ր զիս. երգըս քե՜զ է, երգըս քեզ…։