ԻՆՉՊԷՍ
ԵՐԲԵՄՆ
…
Քերթո՜ղ,
պատմէ՜
մեզ
հայրենի
յուշքերէդ,
Երգէ՜
մեզ
հի՜ն
օրերու
երգ
մը
անհետ,
Թափառայա՜ծ
թրուպատուրի
ե՜րգ
մը
զով,
Արփշի՜ռ
ու
զո՜վ
մեր
Գողթանի
ողկոյզով
…
։
Մեռելի
շէ՜ն
երգ
մը
հանէ
թոքերէ՜դ,
Հի՜ն,
կռապա՜շտ
այն
երգերէն
որոնց
հետ,
Մեր
ասպազէն
Քաջերն
արոյր
թափօրո՜վ,
Սաղաւարտնին
շողացնելով
ջահերո՜վ,
Արքայական
հանդէսներուն,
վայրա՜գ,
վէ՜ս,
Կը
պարէի՜ն,
աստուածներո՜ւ
պարին
պէս
…
Երգէ՜
մեզի
հի՜ն
օրերու
հին
յուշեր,
Մենք
դարաւոր
մեր
Մահացումն
այս
գիշեր
Պիտի
պարե՛նք,
եղեռնօրէն
շէ՜ն,
խելա՜ր
…
—
Քերթողը,
ծե՜ր,
չը
խօսեցաւ
…
Ան
կու
լար
…
։
Լօզան,
1
Յունուար
1909
